مارىيانىڭ يۈرىكى تېز سوقۇپ كەتتى. ئۇ ئىككى يىل بۇرۇن ئېرى قازا قىلغاندىن بېرى يالغۇز ياشايتتى، ھەمدە ناتونۇش كىشىلەردىن ئېھتىيات قىلاتتى. لېكىن بۇ ئادەمنىڭ ئاۋازىدا قانداقتۇر بىر سەمىمىيلىك، ئامالسىزلىق باردەك قىلاتتى.
ئۇ زەنجىرلىك قۇلۇپنى ئالماي تۇرۇپلا، ئىشىكنى سەل قىيا ئاچتى.
تار يوچۇقتىن ئۇ ئوتتۇز ياشلار چامىسىدىكى، بېشىدىن-ئايىغىغىچە ھۆل بولۇپ كەتكەن بىر ئەرنى كۆردى. ئۇنىڭ چاپىنى نېپىز بولۇپ، سىرتتىكى بوران-چاپقۇنغا پۈتۈنلەي ماس كەلمەيتتى. ئۇ توڭلاپ تىترەۋاتاتتى، كۆزلىرى بەكلا چارچىغاندەك كۆرۈنەتتى.
"سىزنى ئاۋارە قىلغىنىمغا كەچۈرۈڭ،" دېدى ئۇ. "تېلېفونۇمنىڭ توكى تۈگەپ قالدى، بىر قانچە كىلومېتىردىن بېرى باشقا بىرەر ئۆينى كۆرمىدىم. سۆرەش ماشىنىسى چاقىرىش ئۈچۈن تېلېفونىڭىزنى ئىشلىتىپ تۇرسام بولامدۇ؟"
مارىيا ئىككىلىنىپ قالدى. ئۇنىڭ ھەرقانداق تۇيغۇسى ئۇنىڭغا ئېھتىياتچان بولۇشنى ئېيتاتتى. لېكىن ئۇ يەنە ئېرىنىڭ دائىم دەيدىغان بىر گېپىنى ئەسلىدى: "كىشىلەر ئۆزىنىڭ كىم ئىكەنلىكىنى چوڭ ئىشلاردا ئەمەس، كىچىك ئىشلاردا كۆرسىتىدۇ."
"بۇ يەردە كۈتۈپ تۇرۇڭ،" دېدى ئۇ ۋە ئىشىكنى ياپتى.
No comments yet